Ssaki zdobywcy

Wprawdzie miednice zafascynowały badaczy, ale jedynym okazem uznanym wówczas za naprawdę ważne znalezisko tego sezonu wykopaliskowego była żuchwa prymitywnego ssaka parzystokopytnego, na którą natrafiono w innej części kraju. Dwa lata później u podnóża Himalajów w północnym Pakistanie zespól Gingericha natknął się na inny dziwny okaz: niekompletną mózgoczaszkę zwierzęcia wielkości wilkaznalezioną obok szczątków ssaków lądowych sprzed 50 min lat która zdradzała pewne cechy typowe dla waleni. Budowa ucha wszystkich współczesnych przedstawicieli tego rzędu różni się od innych kręgowców. Choć anatomia czaszki nie pozwalała na odbieranie dźwięków bezpośrednio w wodzie co ma istotne znaczenie dla dzisiejszych waleni ucho miało charakterystyczne dla nich cechy. Zespół odkrył więc najstarszego i najprymitywniejszego wśród znanych wówczas waleni, który jednak niewątpliwie żył na lądzie i być może spędzał tam nawet większość czasu. Gingerich nazwał go Pakicetus od miejsca znalezienia i łacińskiego słowa oznaczającego wieloryba. Odtąd poświęcił się poszukiwaniu kopalnych waleni.